Nuwe Hervorming Netwerk

Al ons lede kan of wil nie altyd al ons byeenkomste bywoon of aan ons besprekings deelneem nie maar ek lui tog uit die aantal lesings van die webgesprekke af dat daar heelwat lesers is wie  belangstel in wat ander dink of doen  en dat ons beslis van mekaar leer. (Die Bybel sê mos ook dat soos yster yster slyp, slyp die een mens die ander.) Die ‘leer van mekaar’ bly vir my belangrik en Rina Venter se lesing, die afgelope Sondag, was juis weer ’n goeie  voorbeeld van watter waardevolle pitkos ons by mekaar kry. Dit maak nie saak of dit nou van ons geleerde eksperts of gewone lede kom nie; jy weet nooit wanneer iets wat jy deel of aanbied dalk net vir iemand anders van waarde mag wees nie.

Neem dus asseblief meer deel en deel meer.

 Laat my asseblief eers toe om die aanloop, van wat ek wil sê, uit te rek deur ’n bietjie te spog: My dogter het pas haar meestersgraad (Elektroniese Ingenieurswese) cum laude gevang – dis nou met twee kleintjies (1½ en 4 jaar oud), ’n veeleisende voltydse werk by Siemens  en  na sy haar man ook verlede jaar  gehelp het om  sy skripsie vir dieselfde graad suksesvol te voltooi.

Dit was die minder-belangrike gespog.  Ek wil eintlik met my jongste seun spog. Dis nou die een wat my in standerd sewe al, rammetjie-uitnek, gedaag het om te probeer om hom ’n pak slae te gee, toe al gerook het, later dagga begin rook en uiteindelik heroïen gesnuif het. Ondanks duur sielkundige behandeling en ander pogings om hom reg te help, het hy vier jaar lank doelloos op universiteit rondgedwaal en is hy selfs eenkeer vir besit van dagga gearresteer. Die einste een wat op skool pelle was met die ou wat Joost onlangs in die koerante afgedreig het.

Ek wou ’n paar keer moed opgegee maar my vrou het ons laat aanhou betaal om hom op universiteit te hou en ons het maar bly hoop op verbetering. Praat het ons gepraat, sonder om hom ooit met ’n Rubikon ultimatum te konfronteer maar ook, oënskynlik sonder om hom genoegsaam te inspireer of tot ander insig te oortuig.

En toe, aan die einde van 2008 verander hy, stil-stil, sonder enige dramatiese Damaskus-bekeringsoomblik, aanspraak op goddelike intervensie of  vooraf kennisgewing, soos dag by nag. Skielik hou hy heeltemal op om te drink, sluit hy op eie inisiatief en uit eie beweging by narcotics anonymous aan en neem hy nou nog gereeld en aktief aan hulle aktiwiteite deel, begin hy om baie ernstig te studeer, hou hy sy woonstelletjie netjies, begin hy om minder veeleisend te raak, neem hy weer sy ghitaar op en raak hy meer verdraagsaam teenoor ander.

En toe vang hy verlede jaar sy graad – net een vak onder sewentig persent, is hy tans ernstig met sy honneurs besig en het hy reeds n gesogte klerkskap vir volgende jaar verseker. Al raad wat hy om die een of ander rede steeds weier om te aanvaar is om by ’n studiegroep aan te sluit of om een te stig. Miskien is dit vir hom belangrik om self deur die drif te kom.

 ’n Ruk gelede was moes hy ’n toespraak lewer omdat hy meer as ’n jaar ‘skoon’ was. Hy vra my toe wat hy kan sê om die ander te inspireer. Ek sê toe dat hy hulle kan vertel dat sy pa gesê het dat, alhoewel ons altyd lief vir hom was, ons nou ook trots hy op hom is. Omdat hy homself reggeruk het, rigting gekry het en omdat sy selfbeeld soveel verbeter het. En ook omdat hy sy pa op akademiese vlak verbygesteek het deur graad te vang en sodoende reeds beter toegerus vir die res van sy lewe is. Dat omdraai en sukses moontlik  en wonderlik is.

In my agterkop dink ek aan ’n paar vriende wie en kennisse nie naastenby so gelukkig was nie, wie se kinders, ondanks deurgebidte kniee, aan oordosisse dood is en wie steeds met die monster moet baklei en ek besef hoe gelukkig ons eintlik is. Hy het ontsnap - my kind is gered! Ek hoop dit hou vir die res van sy lewe so aan.

 My hart is vol. 

As ek ’n Christen was, sou ek op my knieë gegaan het.